Zoekresultaten

1 tot 5 van 33 met oskar

Toon alle posts

Even dachten we: "Die Indiana Jones is toch wel heeeel oud geworden." Maar gelukkig: het was de Ziggo-reclame. Helaas bleek de eigenlijke film uiteindelijk niet veel beter te zijn dan voornoemde reclame. Een kruiswoordraadsel hier, een Kruidvat-uitje daar, een onzinnige finale op de koop toe, en klaar is Steven. De enige momenten waarop de film tot leven kwam waren de scenes waarin Indiana met z'n ex aan het kibbelen was. Het deed ons hevig verlangen naar een Indiana Jones-film zonder avontuur. Gewoon Dr. Henry Jones jr. die ruzie maakt met de bakker en de slager en de buren. En dan een leuke sidekick erbij, het liefst een soort cousin Balkie uit Perfect Strangers. Dan kan Steven Spielberg zich ook echt eens inhouden met de CGI, want dat had hij weliswaar beloofd voor The Kingdom of the Crystal Skull, maar er werd toch nog altijd meer digitaal getruced dan in de gemiddelde editie van de Linda.

Harrison Ford als Indiana Jones

Misschien heeft een vervolg op Romancing the stone en Jewel of the Nile meer kans van slagen?

Ken je dat gevoel? Je komt 's avonds laat na een vermoeiende reis aan in een jeugdherberg. Je kunt nog wel een kamer krijgen, maar de keuken is gesloten en in de wijde omtrek is niets te eten meer te krijgen. Je besluit dan maar voor 10 euro roze koeken uit de snoepautomaat te trekken. Het gevoel dat je daaraan overhoudt, zo'n gevoel kregen wij van Mama Mia - the movie.

Nooit eerder was de kans in de bioscoop te sterven aan een overdosis sacharine zo groot. (We moeten er niet aan denken wat er was gebeurd als we voor zoete popcorn hadden gekozen!)

Mama Mia is, mocht je in de gelukkige omstandheid verkeren dat nog niet te weten, de filmversie van een musical gebaseerd op de hits van ABBA. In de film worden de hoofdrollen gespeeld door Meryl Streep, Twan Huys Pierce Brosnan, enkele nobodies en Dominic Cooper, die min of meer de rol vervult van Egyptische god: een prachtig lichaam met een enorme hondekop:

Is er dan niets positiefs op te merken over deze film? Jawel, we kwamen niet meer bij toen Pierce Brosnan begon te zingen.

Voor liefhebbers van TROS-specials over BZN op Korfoe is het geheel misschien nog net te verteren, maar bij ons overheerste toch de gedachte: Couldn’t escape if I wanted to...

Het bioscoopjaar 2008 is nu al beter dan dat van 2007. (Hoewel - eerlijk is eerlijk - 2007 had die leuke Bacardireclame.) Deze week zagen we zo maar eventjes twee amusante films.

De eerste was Alien vs. Predator 2.

Deze film deed ons in veel opzichten aan Idols denken: een ooit geslaagde formule is in handen gevallen van een geldbeluste producent die niet begrijpt wat er in the first place goed was aan de formule, de lelijkerds krijgen veel te veel screen-time, iedereen kan raden (maar niemand kan het schelen) wie de finale wint en het valt alleen te verdragen als je er veel doorheen praat met vrienden. Nou ja, eigenlijk leek AVP2 helemaal niet op Idols, maar het had wel ongeveer dezelfde amusementswaarde: zeer hoog

De andere film was Sleuth.

Sleuth is een remake van eh... Sleuth uit 1972. Ook in deze film neemt een oude draak (gespeeld door Michael Caine) het op tegen een buitenaardse krijger (gespeeld door Jude Law). Hmm, eerlijk gezegd probeerden we hier een bruggetje te slaan met AVP2, maar het werkt helaas maar half.

Hoe dan ook, de nieuwe Sleuth haalt het niet bij de oude, maar het is wel leuk om Michael Caine in de rol te zien die 35 jaar geleden werd gespeeld door Laurence Olivier, en Jude Law in de rol die destijds door Caine werd vertolkt. Als er over 2043 jaar weer een remake komt dan gaan we zeker kijken!

Sommige films kun je maar een keer zien, omdat ze zo'n verrassend plot hebben dat na de eerste keer de hele lol eraf is. Aan de andere kant... zulke films moet je juist een tweede keer bekijken, omdat je dan nog eens goed kunt uitpluizen op welke ingenieuze wijze je de eerste keer om de tuin werd geleid. Sterker nog... zulke films moet je daarna nog een derde keer zien, met mensen die 'm nog nooit gezien hebben, zodat jij je de hele film lang al zit te verkneukelen om alle hints die de regisseur verstopt heeft, en die de rest van het gezelschap totaal ontgaan.

Zo'n film is Secret Window met Johnny Depp. Een plezante film, die je gerust een paar keer kunt bekijken om te zien hoe de plot wordt opgebouwd. We zullen u de eerste keer kijken besparen, door nu vast de clou te verraden: die berust namelijk op precies hetzelfde gegeven als De Donkere Kamer van Damocles en Fight Club.

Onderstaande recensette kwamen we tegen op www.fluxblog.org. We zijn het er eigenlijk wel eens mede, vooral het stukje over Bernard Sumner:

I went to see Anton Corbijn's Ian Curtis biopic with a few of my friends over the weekend, and we all came out of it agreeing on three things:

1. Despite co-writing exactly one great song ("Love Will Tear Us Apart"), being an epileptic, getting married at a very young age, and committing suicide at 23, Ian Curtis was a dreadfully dull human being. Maybe that's an overstatement, but there's certainly not enough in his brief life to support the plot of a feature-length film.
2. We would have rather seen a movie about Bernard Sumner, who is at least twice as fascinating and about twenty times more talented than Curtis. Seriously, why do we need another iteration of the TRAGIC YOUNG ROCK STAR story when we could instead explore the inner workings of a dorky weirdo like Sumner? Or hell, what about Peter Hook? That guy is more interesting too. Even another movie about Tony Wilson would've been better.
3. The film is just awful; basically a pretentious tv movie. Granted, virtually all biopics are terrible - how could they not be when they are nearly always super-linear hagiographies with no real narrative momentum - but Control is an embarrassing mess of cliches, on-the-nose musical cues, and trite sentimentality. Really, don't bother, even if you totally love Joy Division.

Misschien mogen we er nog een positieve noot aan toevoegen: Sam Riley lijkt zoveel op Pete Doherty, dat een Babyshambles-film alvast overbodig is geworden.